நான் வெளியே வந்ததும்,
வேகமாய்
எட்டிப் பார்த்தது
ஒரு குட்டித் துளி,
வசமாக மாட்டிக்கொண்டாய்,
இசையாக நனைத்துவிடுகிறேன் என்று,
சத்தமாக மொத்தமாய்
கொட்டித் தீர்த்துவிடத்
துடித்ததோ என்னவோ,
தாயைப் பார்த்த
கன்றினைப் போல்
துள்ளித் திரிந்துதான்
என் மேல் படர்ந்தது…..

சிலுசிலுவென்று இதமாய்
மனதினில் நுழைந்து,
ஆளரவமற்ற மலைகளின்
ஓரமாய் ஓடும்
நதியின் அலைகளை,
மெலியதாய் அசைத்து,
தேகம் குளிராமல்
வருடிச்செல்லும் காற்றும்,
இசைவாய்ப் பறந்தபோது,
சில்லறையாய் நனைந்த நான்
மொத்தமாய் நனையத் தொடங்கினேன்….

வழிமறித்து மனதை
கொள்ளை கொள்ளும்
மழையை எதுர்த்து
எதுவும் செய்யத் தோன்றாமல்,
முதல் துளி தொடங்கி
சீற்றம் வற்றிய
கடைசித் துளி வரை
ஆனந்தமாய் மூழ்கியபோது
கண்டுகொண்டேன்
மழை எப்போதும் இன்பம்,
உடல் நனைத்தல் மட்டுமல்ல,
மனம் நிறைத்தல் கூட,
இப்போது புரிந்தது,
ஏன் மழைக் கள்ளன் என்பதுவும்……